പതിമൂന്നാം നിലവറ – അദ്ധ്യായം 7

അരുൺ കാർത്തിക്

തുടർച്ച:

രാഘവൻ മാമന്റെ ചേതനയറ്റ ശരീരം നോക്കി ഒരു നിമിഷം അനന്തു തകർന്നുപോയി. പക്ഷേ, നിലവറയിലെ വായുവിന് കനം കൂടുകയായിരുന്നു. ചുവരുകളിലെ വേരുകൾ വിശപ്പുള്ള പാമ്പുകളെപ്പോലെ പതുക്കെ ചലിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ആ നിഴൽരൂപം ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും പുറത്തുവന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതിന് കൃത്യമായ ഒരു രൂപമില്ലായിരുന്നു; അതൊരു കറുത്ത പുകമറ പോലെയായിരുന്നു, എന്നാൽ ആ ചുവന്ന കണ്ണുകൾ അനന്തുവിന്റെ ആത്മാവിനെ തുളച്ചു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാനാവില്ല…” ആ രൂപം ഗർജ്ജിച്ചു. നിലവറയാകെ വിറച്ചു. ചുവരുകളിൽ നിന്ന് കല്ലുകൾ അടർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങി.

അനന്തു തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മഞ്ഞൾക്കിഴി മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ നിലവറയുടെ മധ്യഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവിടെ, ഏറ്റവും തടിച്ച ഒരു വേര് മണ്ണിനടിയിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈയെഴുത്ത് പ്രതി പ്രകാരം, ആ വേരിന് തൊട്ടുതാഴെയാണ് മന്ത്രത്തകിട്.

അവൻ കിഴി തുറന്നു. കറുത്ത ചാരം അവന്റെ കൈവെള്ളയിൽ വീണു. ഇനി രക്തം വേണം. അവൻ തന്റെ പോക്കറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന മൂർച്ചയുള്ള ആ പഴയ താക്കോൽ എടുത്തു. ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ അവൻ തന്റെ ഇടതുകൈപ്പത്തിയിൽ ഒരു ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുണ്ടാക്കി. ചൂടുള്ള രക്തം ചാരത്തിലേക്ക് ഇറ്റുവീണു. രക്തവും ചാരവും കലർന്നപ്പോൾ അതൊരു വിചിത്രമായ ഗന്ധം പുറപ്പെടുവിച്ചു.

അനന്തു മന്ത്രത്തകിട് ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലം കുഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും, ആ കറുത്ത രൂപം അവന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. തണുത്ത ഒരു കാറ്റ് അവനെ പിന്നോട്ട് തള്ളാൻ ശ്രമിച്ചു. വേരുകൾ അവന്റെ കാലുകളിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. അവൻ നിലത്തേക്ക് വീണു.

“നിന്റെ രക്തം… അത് എനിക്കുള്ളതാണ്!” ആ രൂപം അവന്റെ തൊട്ടടുത്തെത്തി.

വേദന സഹിച്ചുകൊണ്ട് അനന്തു തന്റെ രക്തം പുരണ്ട ചാരം മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൻ മണ്ണിലേക്ക് കൈകൾ താഴ്ത്തി. അവിടെ, പായൽ പിടിച്ച ഒരു ചെമ്പ് തകിടിന്റെ അഗ്രം അവൻ കണ്ടു. ആ രൂപത്തിന്റെ കൈകൾ അനന്തുവിന്റെ കഴുത്തിന് നേരെ നീണ്ടു. ശ്വാസം മുട്ടിയ അവൻ അവസാന ശക്തിയുമെടുത്ത് ആ മന്ത്രത്തകിടിന് മുകളിലേക്ക് തന്റെ രക്തവും ചാരവും കലർന്ന മിശ്രിതം തേച്ചുപിടിപ്പിച്ചു.

പെട്ടെന്ന്, നിലവറയിൽ ഒരു വലിയ വെളിച്ചം ഉണ്ടായി. മന്ത്രത്തകിടിൽ നിന്ന് നീലനിറത്തിലുള്ള മിന്നലുകൾ പുറപ്പെട്ടു. ആ കറുത്ത രൂപം ഭയങ്കരമായി നിലവിളിച്ചു. ആ ശബ്ദം തറവാടിന്റെ തറയൊന്നാകെ കുലുക്കി. ചുവരുകളിലെ വേരുകൾ കരിഞ്ഞുണങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

അനന്തുവിന്റെ കഴുത്തിലെ പിടി അയഞ്ഞു. ആ രൂപം പതുക്കെ വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. നിലവറയിലെ അസഹ്യമായ ഗന്ധം മാറി, പകരം മണ്ണിൽ പെയ്ത മഴയുടെ മണം നിറഞ്ഞു. വേരുകൾ പിൻവാങ്ങി, നിലവറ ശാന്തമായി.

തളർച്ചയോടെ അനന്തു പടവുകളിൽ ഇരുന്നു. തന്റെ കയ്യിലെ മുറിവിൽ നിന്ന് രക്തം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ സമാധാനം തോന്നി. നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഈ വീട്ടിലെ സ്ത്രീകളെ വേട്ടയാടിയിരുന്ന ആ ശാപം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു.

അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് മുകളിലേക്ക് നടന്നു. പൂമുഖത്തെത്തിയപ്പോൾ സൂര്യന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് പതിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. തറവാട് ഇപ്പോൾ ഒരു പേടിസ്വപ്നമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സമാധാനമുള്ള ഒരു പഴയ വീടായി അവന് തോന്നി.

രാഘവൻ മാമന്റെ നഷ്ടം അവനെ വേദനിപ്പിച്ചുവെങ്കിലും, ഇനി ആരും ആ നിലവറയിൽ ഇരയാകില്ല എന്ന സത്യം അവന് ആശ്വാസം നൽകി. അനന്തു തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് ആ വീടിന്റെ പടികളിറങ്ങി. കാറിൽ കയറി തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ, തറവാടിന്റെ വാതിലുകൾ ശാന്തമായി അടഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. പതിമൂന്നാം നിലവറയുടെ രഹസ്യം എന്നെന്നേക്കുമായി മണ്ണിനടിയിൽ അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ശുഭം.

For more details: The Indian Messenger