‘അനന്തൻ കാട്’ മൂവി റിവ്യൂ: രാഷ്ട്രീയത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു പതിവ് പ്രതികാര കഥ.
തിരുവനന്തപുരം: മുരളി ഗോപിയുടെ മുൻ ചിത്രമായ ‘L2: എമ്പുരാൻ’ പോലെ തന്നെ വൻ അക്രമരംഗങ്ങളോടെയാണ് ‘അനന്തൻ കാട്’ എന്ന ചിത്രവും ആരംഭിക്കുന്നത്. ‘എമ്പുരാൻ’ ഗോധ്ര കലാപത്തിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട ദൃശ്യങ്ങളോടെയാണ് തുറന്നതെങ്കിൽ, ഇത്തവണ ശ്രീലങ്കൻ ആഭ്യന്തരയുദ്ധകാലത്ത് തമിഴ് സിവിലിയന്മാർക്ക് നേരെ ഉണ്ടായ ക്രൂരതകളിലേക്കാണ് ക്യാമറ തിരിയുന്നത്. കുട്ടികളടക്കമുള്ള നിസ്സഹായരായ മനുഷ്യരെ വരിവരിയായി നിർത്തി വെടിവെച്ചുകൊല്ലുന്നതും, സ്ത്രീകൾ ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നതും, വീടുകൾക്ക് തീയിടുന്നതുമായ ദൃശ്യങ്ങൾ യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെയാണ് ക്യാമറ കാട്ടിത്തരുന്നത്. ഈ ഇരകളിൽ പ്രധാന കഥാപാത്രത്തിന്റെ അമ്മയുമുണ്ട്.
ഏാനും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഭരണകൂടം നടത്തുന്ന മറ്റൊരു അക്രമം ചിത്രം കാണിക്കുന്നു. തിരുവനന്തപുരത്തെ ഒരു കോളനിയിൽ പോലീസ് നടത്തുന്ന ക്രൂരമായ മർദ്ദനവും വീട് തകർക്കലും മറ്റൊരു പ്രധാന കഥാപാത്രത്തിന്റെ അമ്മയുടെ മരണത്തിലാണ് കലാശിക്കുന്നത്. ഈ രണ്ട് സംഭവങ്ങളെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത് വ്യവസ്ഥാപിതമായ അടിച്ചമർത്തലുകളാണ് (systemic oppression); ചിത്രത്തിലുടനീളം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന പ്രധാന പ്രമേയവും ഇതുതന്നെയാണ്.
ജിതിൻ കൃഷ്ണകുമാർ സംവിധാനം ചെയ്ത ഈ ചിത്രത്തിൽ ആര്യ, മുരളി ഗോപി, ഇന്ദ്രൻസ്, സുനിൽ, വിജയരാഘവൻ, ദേവ് മോഹൻ, ശാന്തി ബാലചന്ദ്രൻ, അപ്പാനി ശരത് തുടങ്ങിയ വലിയ താരനിര അണിനിരക്കുന്നു. 90-കളിലെ തിരുവനന്തപുരത്ത് അധികാരികളുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം രാഷ്ട്രീയ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന പ്രാദേശിക ഗുണ്ടകളായ കൃഷ്ണൻകുട്ടി (ഇന്ദ്രൻസ്), തങ്കരാജ് (മുരളി ഗോപി), മുരളി (ദേവ് മോഹൻ), ജാക്സൺ (അപ്പാനി ശരത്) എന്നിവരിലൂടെയാണ് കഥ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. തങ്ങളുടെ അക്രമാസക്തമായ ഭൂതകാലം ഉപേക്ഷിച്ച് സമാധാനപരമായി ജീവിക്കാൻ അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിലും പഴയ ശീലങ്ങൾ അവരെ വിട്ടൊഴിയുന്നില്ല. ഒരു വലിയ ലക്ഷ്യത്തിനായി പോരാടുന്ന ഒരു വിമതൻ ഒരു പൊതുശത്രുവിനെതിരെ ഇവരുമായി കൈകോർക്കുന്നതോടെ കഥ രസകരമാകുന്നു. എന്നാൽ, വലിയ പ്രതീക്ഷകൾ നൽകിയ ശേഷം, സ്വന്തം ഗുണ്ടകൾക്കെതിരെ തിരിയുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവും അതിനെതിരെയുള്ള ഇവരുടെ പ്രതികാരവുമായി ഒരു സാധാരണ പ്രതികാര നാടകത്തിലേക്ക് (revenge drama) കഥ വഴിമാറുകയാണ്.
ഈലം സമരത്തെക്കുറിച്ചും യഥാർത്ഥ തമിഴ് സ്വത്വത്തെക്കുറിച്ചും ചിത്രം സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മുരളി ഗോപിയുടെ തിരക്കഥ അതിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നില്ല. പ്രതിരോധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചില ഉപരിപ്ലവമായ ഡയലോഗുകൾക്കപ്പുറം, സമരത്തെക്കുറിച്ചോ അതിന്റെ പിന്നിലെ രാഷ്ട്രീയ യന്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചോ ചിത്രം കൂടുതൽ ഒന്നും നൽകുന്നില്ല. തത്ഫലമായി, മുരളി ഗോപിയുടെ പതിവ് എഴുത്തുകളിലെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ ആഴവും ബഹുതലങ്ങളുള്ള കഥപറച്ചിലും ഇല്ലാത്ത തികച്ചും ലളിതമായ ഒരു വാണിജ്യ തിരക്കഥയായി ഇത് മാറുന്നു. തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തെ ഒരു പ്രധാന കഥാപാത്രമായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചൂളയിലെ ഇടുങ്ങിയ വഴികൾക്കും ക്ലിഫ് ഹൗസിന്റെ ഇടനാഴികൾക്കുമപ്പുറം നഗരം പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നില്ല. എന്നാൽ, അഭിനേതാക്കൾ തിരുവനന്തപുരം പ്രാദേശിക ഭാഷാശൈലി (local dialect) മികച്ച രീതിയിൽ കൈകാര്യം ചെയ്തത് ചിത്രത്തിന് ആധികാരികത നൽകുന്നുണ്ട്.
കഥാപാത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആത്മബന്ധമാണ് ചിത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ വശങ്ങളിലൊന്ന്. കൃഷ്ണൻകുട്ടിയായി എത്തുന്ന ഇന്ദ്രൻസിന്റെ പ്രകടനം തികച്ചും വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നു. ഒരു ഗ്യാങ് ലീഡറുടെ പരമ്പരാഗത രൂപങ്ങളെയെല്ലാം തച്ചുടയ്ക്കുന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേഷം. കായികമായി വലിയ കരുത്തനോ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നവനോ അല്ലെങ്കിലും ഇന്ദ്രൻസിന്റെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ വാക്കിനാണ് അവിടെ അവസാന വില. കൗതുകകരമെന്നു പറയട്ടെ, ഇന്ദ്രൻസ് ചെയ്ത വേഷം മുരളി ഗോപിക്ക് വേണ്ടി തയ്യറാക്കിയതുപോലെ തോന്നുമെങ്കിലും അദ്ദേഹം കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ നിഴലിൽ നിൽക്കാൻ മടിയില്ലാത്ത തങ്കരാജ് എന്ന വിശ്വസ്തനായ രണ്ടാം സ്ഥാനക്കാരന്റെ വേഷമാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ക്യാമ്പസിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഗുണ്ടകളോട് പോരാടുന്ന ഒരു സീൻ മുരളി ഗോപിക്ക് ചിത്രത്തിൽ വലിയൊരു മാസ്സ് നിമിഷം സമ്മാനിക്കുന്നുണ്ട്. ദേവ് മോഹൻ തന്റെ മുരളി എന്ന കഥാപാത്രത്തെ ഭംഗിയാക്കിയെങ്കിലും നിഖില വിമൽ അവതരിപ്പിച്ച കോളേജ് പ്രൊഫസറുമായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധം കൃത്യമായി വികസിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. ചിത്രത്തിലെ സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് പൊതുവെ ആഴം കുറവാണ്. ശാന്തി ബാലചന്ദ്രന്റെ കാർത്തി എന്ന കഥാപാത്രത്തിന് കൂടുതൽ സ്ക്രീൻ സ്പേസ് ഉണ്ടെങ്കിലും അവർ പലപ്പോഴും ലൈംഗിക അതിക്രമങ്ങൾക്ക് ഇരയാകുന്ന ഒരു അബലയായാണ് ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത്.
തുടക്കം മുതൽ തന്നെ പ്രേക്ഷകരെ കഥയുടെ മധ്യത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന രീതിയിലാണ് തിരക്കഥ തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്നത്. ഹൈവേയിൽ വെച്ച് രണ്ട് പേരെ വധിക്കുന്ന പ്രാരംഭ രംഗം പിന്നീട് കഥയിൽ വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങളുണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. ചിത്രത്തിൽ ആക്ഷൻ രംഗങ്ങൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്; പ്രത്യേകിച്ച് ഇടവേളയ്ക്ക് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള രംഗത്തിൽ അതുവരെ ശാന്തനായിരുന്ന ആര്യ തന്റെ പൂർണ്ണ ആക്ഷൻ കരുത്ത് പുറത്തെടുക്കുന്നുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്ക്രീൻ പ്രസൻസ് ആ രംഗത്തെ മികച്ചതാക്കുന്നു. എങ്കിലും, വൈകാരിക രംഗങ്ങളിലും കനത്ത ഡയലോഗുകളിലും ആര്യ അത്ര കണ്ട് തിളങ്ങുന്നില്ല. കൂടാതെ രാജസ്ഥാനിൽ വെച്ച് നടക്കുന്ന നീളമേറിയ ആക്ഷൻ രംഗം അനാവശ്യമായി വലിച്ചുനീട്ടിയതുപോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നു.
ആക്ഷനും രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങൾക്കുമപ്പുറം, ‘ഉള്ളിലുള്ളവരും പുറത്തുള്ളവരും’ (insiders and outsiders) എന്നൊരു ആശയം കൂടി ചിത്രം പങ്കുവെക്കുന്നുണ്ട്. കൃഷ്ണൻകുട്ടിയും സംഘവും തിരുവനന്തപുരത്തിന്റെ ഉള്ളിലുള്ളവരാകുമ്പോൾ, മുഖ്യമന്ത്രിയും അഴിമതിക്കാരനായ ഡിഐജിയും പുറത്തുനിന്നുള്ളവരാണ് (വരത്തന്മാർ). എന്നാൽ ഈ ആശയത്തെ ലളിതമായ രണ്ട് തട്ടുകളായി തിരിക്കാതെ, പുറത്തുനിന്നുള്ള ആളായ ആര്യയുടെ കഥാപാത്രത്തെ ഒടുവിൽ ഈ സംഘത്തിന്റെ സഖാവാക്കി മാറ്റാൻ ചിത്രത്തിന് സാധിക്കുന്നുണ്ട്. സ്വത്വത്തെക്കുറിച്ചും ഭരണകൂട ഭീകരതയെക്കുറിച്ചും ആഴത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്യാമായിരുന്ന ഒരു മികച്ച ചിത്രമാകാനുള്ള സാധ്യതകൾ ‘അനന്തൻ കാട്’ എന്ന ചിത്രത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിന് മുതിരാതെ തികച്ചും സുരക്ഷിതമായ ഒരു സാധാരണ പ്രതികാര ചിത്രത്തിന്റെ വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയാണ് സംവിധായകൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.
Short Brief
The movie ‘Ananthan Kaadu’, directed by Jiyen Krishnakumar and written by Murali Gopy, attempts to explore systemic oppression by connecting the Sri Lankan Civil War’s atrocities with 1990s political violence in Thiruvananthapuram. Starring Arya, Indrans, and Murali Gopy, the plot centers on a local gang that gets entangled with a manipulative politician and a rebel fighter. Although the film features a unique performance by Indrans as an unconventional gang leader and boasts solid action sequences—particularly a pre-interval stretch featuring Arya—it ultimately compromises its ideological depth and political complexities to settle into a conventional and predictable commercial revenge drama.
(With inputs from TNIE)
For more details: The Indian Messenger
