പ്രാചീന ഭാരതത്തിലെ ഷാംപൂവും സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും: ചരിത്രത്തിലൂടെ ഒരു സഞ്ചാരം.
ആധുനിക ലോകം ഇന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്ന ഷാംപൂവിന്റെയും സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളുടെയും (പെർഫ്യൂം) വേരുകൾ ചെന്നെത്തുന്നത് പ്രാചീന ഭാരതത്തിലാണ്. ബി.സി 50-ഓടെയാണ് ഷാംപൂവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ ചരിത്ര പരാമർശങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നത്. ‘ഷാംപൂ’ എന്ന വാക്കിന്റെ ഉത്ഭവം സംസ്കൃത ഭാഷയിൽ നിന്നാണ്. അമർത്തുക അല്ലെങ്കിൽ തടവുക എന്നർത്ഥം വരുന്ന ‘ചപയതി’ എന്ന സംസ്കൃത വാക്കിൽ നിന്നാണ് ‘ചമ്പി’ എന്ന ഹിന്ദി വാക്കുണ്ടായത്. ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യ ഭരിച്ചിരുന്ന കാലത്ത്, അവരുടെ ഇന്ത്യൻ വേലക്കാരിൽ നിന്നാണ് ദിവസവുമുള്ള കുളിയെക്കുറിച്ചും തല കഴുകുന്നതിനെക്കുറിച്ചും മനസ്സിലാക്കിയത്. ഇതിനെ അവർ ‘ചമ്പി’ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇതിനെ ‘ഷാംപൂ’ എന്ന് ഉച്ചരിക്കുകയും എഴുതുകയും ചെയ്തതോടെയാണ് ഈ വാക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് നിഘണ്ടുവിൽ ഇടംനേടിയത്.
ഇസ്ലാം മതം രൂപപ്പെടുന്നതിന് 3000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് തന്നെ പ്രാചീന ഭാരതത്തിൽ ആളുകൾ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഗുജറാത്തിലെ ലോഥലിൽ നിന്ന് 4500 വർഷം പഴക്കമുള്ള ടെറാക്കോട്ട സുഗന്ധദ്രവ്യ കുപ്പികൾ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇവയിൽ ചിലത് സ്വകാര്യ വിപണികളിൽ വിൽക്കപ്പെടുന്നു എന്നത് സങ്കടകരമാണ്. പ്രാചീന സംസ്കൃത സാഹിത്യങ്ങളിൽ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിരവധി പരാമർശങ്ങളുണ്ട്. വരാഹമിഹിരന്റെ ‘ബൃഹത് സംഹിത’യിൽ വിവിധ തരം സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവ ഉണ്ടാക്കുന്ന രീതികളെക്കുറിച്ചും വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. ‘ഗന്ധയുക്തി’ (സൗന്ദര്യവർദ്ധക കല) കാമസൂത്രയിലെ 64 കലകളിൽ ഒന്നായി പട്ടികപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ, പ്രാചീന ഭാരതത്തിൽ നിന്ന് യൂറോപ്പിലേക്ക് സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ കയറ്റുമതി ചെയ്തിരുന്നതായി ‘പെരിപ്ലസ് ഓഫ് ദി എറിത്രിയൻ സീ’ എന്ന ചരിത്രരേഖയിലും വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.
For more details: The Indian Messenger
